ตอนที่ 6 เย่เฟิง คือคนรักของฉัน

ตอนที่  5 ของชิ้นนี้ช่างสกปรกไปหน่อยนะ
ตอนที่ 7 หน้าไม่อายขนาดนี้ แม่งเอ้ย รู้จักไหมคำนี้?

ตอนที่ 6 เย่เฟิง คือคนรักของฉัน

หนึ่งครั้ง 68หยวน 1เหมา 8เฟิน!

หนึ่งท่า 6หยวน818!

พอได้ยินดังนี้ จงเฉียงราวกับอ้วกออกมาเป็นเลือด รู้สึกเหมือนโลกนี้กำลังหมุนติ้วติ้ว

รับไปใช้ต่อ?

แล้ว ของชิ้นนี้สกปรกไปหน่อย?

และแล้วจงเฉียงก็คิดได้ เขาอยู่กับหยูเฟยเป็นช่วงเวลาสั้นๆแค่หนึ่งสัปดาห์ ยังไม่ได้ร่วมเตียงหลับนอนกัน แต่เธอใช้เงินไปหลายหมื่นแล้ว พลัน เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด

แม่งเอ้ย! ขุดหลุมฝังตัวเอง!

แค่ฟังจำนวนตัวเลข จงเฉียงก็แทบจะร้องไห้

แต่ยังมีอีกคน ที่โมโหจนร้องไห้

นั่นคือ หยูเฟย!

“เย่เฟิง แกมันไอ้สารเลว! พูดจาเหลวไหลไร้สาระ!”

หยูเฟยโมโหจนแทบจะระเบิด แม้แต่ในความฝันเธอยังไม่กล้าคิดว่าเย่เฟิงผู้อ่อนแอปวกเปียก จะแปรเลี่ยนเป็นคนโอหังวางท่าเช่นนี้

ไม่เพียงแค่นั้น ไอ้สารเลวนี่เอาเธอไปเทียบกับกะหรี่ ทั้งยังเป็นกะหรี่ที่ถูกที่สุด!

แค่คิดถึงคำพูดที่ว่าหนึ่งครั้งจ่าย68หยวน ใบหน้าของหยูเฟยยิ่งเปี่ยมความจงเกลียดจงชัง กัดฟันจนร้าว ดวงตาคู่งามคล้ายกับจะมีไฟพ่นออกมา

แต่.. พอได้มองความชิงชังของหยูเฟย เย่เฟิงกลับยักไหล่อย่างเฉยเมย พูดด้วยใบหน้าทอดถอนใจ

“หยูเฟย เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกนะ! ค่ำคืนที่เราอยู่ด้วยกัน มันช่างงดงาม ข้าจักจดจำไว้ในใจมาโดยตลอด! ทุกครั้งข้าจะให้เจ้าหลายล้าน ทั้งหมด264ครั้ง เหอะเหอะ ในโลกใบนี้เจ้าคงจะกลายเป็นสตรีที่ร่ำรวยที่สุด!”

พลัก !!!

หนึ่งครั้งจะจ่ายให้หลายล้าน!

สตรีที่ร่ำรวยที่สุดในโลกใบนี้?

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟิง นักเรียนที่อยู่โดยรอบต่างข่มอารมณ์ไม่อยู่ ต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะ

‘แหวะ’จงเฉียงพ่นออกมาหนึ่งคำ เป็นเสียงกระอักเลือด!

“สารเลว! สารเลว! สารเลว!!!”

ดวงตาของจงเฉียงแดงฉาน เขาถูกเย่เฟิงฉีกหน้าจนไปกระตุ่นต่อมความโกรธ

เขาคิดไม่ถึงว่าลูกแกะน้อยที่ถูกคนอื่นรังแกมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้จะแปรเปลี่ยนเป็นดั่งหมาป่า โดยเฉพาะคำพูดแต่ละประโยคที่กล่าวออกมาทำให้ตัวเขาขายหน้าโดยสมบูรณ์แบบ

เมื่อคิดได้ดังนี้ ความชิงชังเพิ่มขึ้นในดวงตาของจงเฉียง จ้องเขม็งเย่เฟิงอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หึ! ไอ้ไก่อ่อน  อย่างมึงก็ดีแต่พูด! กูจะบอกอะไรแกให้ ตอนนี้หยูเฟยรักกู รักจนแทบจะตายแทนได้! แต่มึงละ?”

พอพูดถึงตรงนี้ มุมปากของจงเฉียงก็เผยความดูแคลนและจงเกลียดจงชัง

“มึงก็แคไอ้ไร้ค่าที่ใครใครเห็นก็รังแก เป็นไอ้นอกคอก! ไอ้ขยะที่ไม่มีใครต้องการ! อย่างมึงมีคุณสมบัติอะไรมาแข่งกับกู!!!”

น้ำเสียงของจงเฉียงเย็นชาเชือดเฉือนกระดูก!

พอหยูเฟยได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างชัดเจน แล้วพูดกับเย่เฟิง

“หึ! เย่เฟิง! ตอนนั้นฉันก็เหมือนคนตาบอด เลยเห็นขยะอย่างแกมีค่า! ฉันจะบอกอะไรให้ฟังนะ คนไร้ค่าอย่างแก ไม่มีทางหาแฟนได้หรอก แกก็เป็นแค่ขยะที่ไม่มีใครเอา!!!”

คำพูดของหยูเฟยและจงเฉียงชั่งเป็นพิษร้ายเสียจริง

เมื่อนักเรียนที่มุงอยู่ได้ยินดังนี้ ต่างก็พากันขมวดคิ้ว

แม้แต่เย่เฟิงที่วางท่าทางนิ่งเฉย ตอนนี้ในดวงตากลับสื่อความเย็นเยียบ

แต่.. ในตอนนี้เอง!

มีเสียงก้องกังวานดังขึ้นมาอย่างฉับพลัน!

“ใครบอกว่าเขาไม่มีใครเอา!!!”

หืม?

เป็นน้ำเสียงที่เพราะพริ้ง เมื่อดังเข้าหู ราวกับมีลมฤดูใบไม้ผลิพัดโกรกใบหน้าของทุกคน ตกอยู่ในภวังค์

ไม่เพียงแค่นั้น สายตาที่แตกตื่นของบรรดานักเรียนต่างมองเห็นร่างสะโอดสะองค์ในชุดสีขาวเดินเยื้องกรายเข้ามา

“คิดกันไปถึงไหน! เย่เฟิง คือคนรักของฉัน!”

หลังจากี่ร่างอรชรเดินมาถึง ก็คล้องแขนของเย่เฟิง ก่อนจะตะโกนเสียงดังให้ผู้คนได้ยิน

อะไรนะ!!!

คำพูดของโฉมงามทรามเชยคนนี้ทำให้ทุกคนอึ้ง

โดยเฉพาะในตอนที่ทุกคนเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน พลัน ราวกับมีฟ้าผ่าฟาดลงมากลางฝูงชน

ตูม!!!

ในวินาทีนั้น กลุ่มคนต่างลุกฮือ!

ใบหน้าของนักเรียนแต่ละคน เปี่ยมความยากจะเชื่ออยู่ลึกๆ!

“ป๋าย…ป๋ายอี! เธอ…เธอคือป๋ายอี!!!”

“แม่เจ้า! เธอคือป๋ายอี ดาวโรงเรียนของโรงเรียนมัธยมแห่งเมืองเจียง! แต่.. แต่ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนรักของเย่เฟิงได้ละ? นี่มัน..เป็นไปยังไง!”

“บ้าไปแล้ว! นี่มันบ้าไปแล้ว! คู่รักระหว่างสาวงามอันดับหนึ่งของโรงเรียนกับไอ้ไร้ค่าอันดับหนึ่ง! หัวใจ…แตกสลาย!!”

……

พริบตาเดียว กลุ่มคนทั้งหลายต่างแตกตื่น

บรรดานักเรียนต่างมีใบหน้าราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน แสดงอารมณ์ตกใจและไม่อยากเชื่ออยู่บนใบหน้า

หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้ตีพวกเขาให้ตาย พวกเขาก็ไม่เชื่อว่าป๋ายอีจะเป็นคู่รักของเย่เฟิง แต่ตอนนี้ ป๋ายอีเอ่ยปากยอมรับเอง พวกเขาจะไม่เชื่อก็ไม่ได้

ครานี้ ไม่ใช่แค่นักเรียนที่มุงอยู่จะรู้สึกตกใจ แม้แต่จงเฉียงและหยูเฟยก็อึ้งไม่แพ้กัน

ใบหน้าของจงเฉียงซีดราวกับกระดาษ ปากพูดพึมพำ

“ไม่.. เป็นไปไม่ได้! เทพธิดาป๋ายอีจะชายตาแลไอ้นอกคอกไร้ค่านั่นได้อย่างไร! ตาฝาดไปแน่ๆ! นี่.. เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ป๋ายอี!

เธอเป็นเทพธิดาที่ชายทุกคนได้แต่ใฝ่ฝัน!

แม้แต่จงเฉียงยังแอบชอบเธอมานานถึงสามปี แต่เขารู้สถานะของตัวเองดี และเข้าใจถึงความน่าหวาดกลัวของตระกูลป๋ายของป๋ายอี จงเฉียงจึงไม่กล้าแม้จะเอ่ยปากบอกความในใจด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ป๋ายอี เทพธิดาที่ตัวเองยกย่องกำลังคล้องแขนของเย่เฟิง ป่าวประกาศว่าตัวเองเป็นผู้หญิงของเย่เฟิง นี่เท่ากับโจมตีจงเฉียงร้ายแรงถึงชีวิต!

ส่วนหยูเฟย ขาอ่อนทรุดลงไปบนพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกับศพ

ป๋ายอีคือไอดอลของบรรดานักเรียนผู้หญิง  แม้แต่หยูเฟยยังต้องยอมรับว่า เมื่อเทียบกับป๋ายอีแล้วตัวเองก็เป็นดั่งลูกเป็ดขี้เหร่!

แต่.. ไอ้หนุ่มที่ตัวเองสลัดทิ้ง สามารถครองใจป๋ายอีซึ่งเป็นไอดอลของตัวเอง!

นี่มัน..ราวกับนิยายไม่มีผิด

ไม่ใช่แค่ทุกคนที่อึ้ง แม้แต่เย่เฟิงก็ยังตะลึงงัน

เขาหันหน้าไปมองป๋ายอี อารมณ์ประหลาดใจ

เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะตัวเองและป๋ายอีจะมีวาสนาได้มาเจอกันอีก อีกฝ่ายช่วยเขาคลี่คลายเรื่องราว ทั้งยัง่ปาวประกาศว่าเป็นคนรักของเขา!

“แม่นางคนนี้คิดอะไรกัน?”เย่เฟิงหรี่ดวงตา จ้องมองป๋ายอีอย่างพิจารณา

แต่ป๋ายอีมองเขาแล้วยิ้มร่า แล้วหันไปพูดกับจงเฉียงและหยูเฟยด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

“พวกเธอสองคนตอนนี้พอใจหรือยัง? ฉันจะบอกให้เป็นบุญ เย่เฟิงคือแฟนของฉัน ถ้าพวกเธอรังแกเขา ก็เท่ากับรังแกฉัน! รังแกตระกูลป๋าย!!!”

ตระกูลป๋าย!

พอจงเฉียงได้ยินคำนี้ ทั่วร่างก็เสียววาบ

เขาเข้าใจอำนาจของตระกูลป๋าย แต่.. แม้ในฝันเขายังไม่กล้าคิดว่าป๋ายอีจะกล้าเอ่ยนามตระกูลป๋ายอันทรงอิทธิพล เพื่อปกป้องคนอย่างเย่เฟิง

“ตายแน่ หรือว่า ป๋ายอีคือแฟนของเย่เฟิงจริงๆ?”

จงเฉียงกัดริมฝีปาก ใบหน้าเปี่ยมความริษยาและไม่ยินยอม แต่ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ

เขา ไม่ควรทำให้ป๋ายอีขุนเคือง!

พอเห็นผลลัพธ์ออกมาไม่เลว ป๋ายอีจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วหันไปยิ้มกับเย่เฟิงด้วยใบหน้าเริงร่า พูดอย่างสนิทสนม

“ที่รัก จบเรื่องแล้ว! พวกเราไปกันเถอะ!”

พอพูดจบ ป๋ายอีดึงมู่เฟิงพากันเดินออกไป

เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ชายที่อยู่รอบๆทั้งหมด รวมถึงจงเฉียง รู้สึกว่าใจของตัวเองส่งเสียง ‘เพล้ง’แตกสลายไม่มีชิ้นดี

ส่วนหยูเฟยมีสีหน้าลนลาน จับแขนจงเฉียงเพื่อจะลุกขึ้น

“พี่เฉียง ฉัน…”

เพี๊ยะ!

สิ่งที่ตอบรับกลับมา เป็นเพียงฝ่ามือที่ฟาดอย่างแรง!

“เพศยา! กระหรี่ที่ใครอยากเอาก็ได้!!!”

ในดวงตาของจงเฉียง ราวกับจะพ่นไฟออกมาได้ เขามองหยูเฟยอย่างเกลียดชัง

ต้องโทษอีนางนี่ที่ทำให้เขาอับอายขายหน้า ชื่อเสียงป่นปี้

ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ เมื่อเทียบระหว่างหยูเฟยกับป๋ายอี  ก็เป็นดั่งสาวฮ็อตกับอีตัวชุบทองที่ไม่มีใครชายตาแล

แค่นึกถึงเทพธิดาที่ตัวเองใฝ่ฝันแม้ในความฝันไปอยู่ในอ้อมอกของเย่เฟิง จงเฉียงได้แต่กัดฟันกรอดกรอด ใบหน้าเหี้ยมโหด

“เย่เฟิง! มึงแน่มาก! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!!”

……………………………………………………………….

ตอนที่  5 ของชิ้นนี้ช่างสกปรกไปหน่อยนะ
ตอนที่ 7 หน้าไม่อายขนาดนี้ แม่งเอ้ย รู้จักไหมคำนี้?

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *