ตอนที่ 7 หน้าไม่อายขนาดนี้ แม่งเอ้ย รู้จักไหมคำนี้?

ตอนที่ 6 เย่เฟิง คือคนรักของฉัน
ตอนที่ 8 ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่! เจ้าฟังผิด!

ตอนที่ 7 หน้าไม่อายขนาดนี้ แม่งเอ้ย รู้จักไหมคำนี้?

โรงเรียนมัธยมแห่งเมืองเจียง หมอกไอน้ำล่องลอยกลางอากาศ พืชพรรณเขียวชอุ่ม

ร่างของคนสองคนค่อยๆเดินเยื้องกรายเข้ามาในสวน คนหนึ่งเดินหน้า คนหนึ่งตามหลัง

ป๋ายอีมองใบหน้าหล่อเหลาของเย่เฟิง แล้วสื่ออารมณ์ประหลาดใจบนใบหน้า

เธอคิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มลึกลับที่ทำให้ท่านปู่หวาดหวั่นถึงขีดสุด กลับเป็นคนนอกคอกที่เลื่องชื่อทั่วเมืองเจียง

ยิ่งไปกว่านั้น คนไร้ค่าผู้เลื่องชื่อคนนี้กลับสามารถใช้หนึ่งหมัดซัดลุงจงจนกระเด็นลอยไปไกล ป๋ายอีจึงรู้สึกว่าเย่เฟิงช่างลึกลับอย่างยิ่ง

“เฮ้! เย่เฟิง ครั้งนี้ฉันช่วยนายเอาไว้ นายจะขอบคุณฉันยังไง?”

ป๋ายอีกระพริบตาถี่ถี่  ใบหน้าแสดงอารมณ์เจ้าเล่ห์

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่เฟิงจึงหยุดเดิน แล้วหันหน้ากลับไปมอง สายตาที่มองป๋ายอี มีความเย้าแหย่

“ขอบคุณเจ้าอย่างไร? ข้าขอคิดก่อน!”

ในขณะที่พูด เย่เฟิงเอามือลูบคาง ทำท่าทางครุ่นคิด ผ่านไปสักพักก็เอามือออก แล้วพูดด้วยท่าทางไร้ทางเลือก

“ข้าไม่มีเงินไม่มีอำนาจ คิดไปคิดมา ก็มีเพียงร่างกายที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ! เอาอย่างนี้ไหม ข้าจะใช้ร่างกายตอบแทนเจ้า?”

ในขณะที่กำลังพูด ใบหน้าของเย่เฟิงแดงเรื่อด้วยความอาย

“บอกเจ้าตามตรง ความสามารถข้าในด้านนี้แข็งกล้ามาก! คืนหนึ่งได้สักสิบน้ำ ครั้งละหนึ่งชั่วโมง! ตัวข้ายังมีท่วงท่า1888แบบ เปลี่ยนการเคลื่อนไหว720 ร้องครวญหลากลีลา ข้าทำได้ทุกอย่าง! ใช้ลิ้นมือเล้าโลม ข้าก็เปี่ยมฝีมือ! ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้ ยกเว้นสิ่งที่เจ้าคิดไม่ออก”

เออะ!!!

คำพูดของเย่เฟิง ทำให้ป๋ายอีเอ๋อรับประทาน

เธอตะลึง จ้องมองเย่เฟิงด้วยสายตารังเกียจ แก้มดำทะมึน

แม่ง คนเค้าบอกให้ขอบคุณ ไม่ใช่ให้มาขย่ม!

คนอย่างนายทั้งบัดซบทั้งสารเลว

ไม่เพียงแค่นั้น ตอนป๋ายอีนึกถึง ‘1888ท่วงท่า’ ใบหน้าก็แดงฉ่าเหมือนจะมีเลือดไหลหยดออกมา

ยามปกติ เธอคือเทพธิดา ไม่ว่าชายใดเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็ต้องนอบน้อมอย่างเชื่อฟัง ไม่เคยมีผู้ใดเอ่ยวาจาไม่น่าฟังต่อเธอ

แต่สารเลวคนนี้กลับมาแทะโลมเธอขนาดนี้ ช่างไร้ยางอายเสียจริง

แต่ มันยังไม่จบ เย่เฟิงยิ้มหรี่ตา แล้วพูดกับป๋ายอี

“เอาตามนี้! เจ้าช่วยข้า ข้าจะตอบแทนด้วยร่างกาย! แต่เจ้าได้เปรียบข้า เจ้าจะชดเชยอย่างไร?”

What?

ได้เปรียบนาย?

ป๋ายอีแสดงอารมณ์อึ้งบนใบหน้า หลังจากรู้สึกตัว เธอทั้งเขินอายทั้งโมโห

“นาย… ไร้ยางอาย!  ฉันไปได้เปรียบนายตอนไหนไม่ทราบ”

ป๋ายอีคิดไม่ถึง ว่าชายหนุ่มที่เธอพึ่งช่วยเหลือเมื่อครู่จะแว้งกัดเธอ กล้าพูดว่าเธอได้เปรียบ ช่างไร้ยางอายเสียจริง

แต่ ราวกับเย่เฟิงไม่สนใจความเดือดดาลของป๋ายอีเลยสักนิด ใบหน้าที่เหลานั้นเต็มไปด้วยความชอกช้ำ คล้ายกับได้ภรรยาที่จิตใจคับแคบ เขากล่าวอย่างอารมณ์โอดครวญ

“เจ้าลองตรึกตรองดู ตัวข้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ดั่งต้นยูคาลิปตัสเผชิญหน้าสายลม ถูกสาวงามนับไม่ถ้วนไขว่คว้า แต่เจ้าป่าวประกาศว่าเป็นคนรักของข้า นี่ก็เท่ากับทำให้ชื่อเสียงข้าแปดเปื้อน ทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าข้าเป็นต้นไม้ที่มีเจ้าของ! ต่อไปภายหน้า หากข้าไม่มีสตรีมาร่วมชีวิต? หากข้าไม่มีบุตร? ทั้งชีวิตต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ข้าจะทำเช่นไร?”

เอิ่ม!

เมื่อป๋ายอีได้ยินดังนี้ เธอเซไปก้าวหนึ่ง เกือบจะล้มลงไปบนพื้น

ประสาท!

เคยเห็นคนไร้ยางอาย แต่ไม่เคยเห็นคนเอายางอายมากินแทนข้าว!

อย่างนายเนี่ยนะ ต้นยูคาลิปตัสเผชิญหน้าสายลม? (อุปมาท่าทางคนเหมือนต้นยูคาลิปตัส พลิ้วไหว สง่างามทุกท่วงท่า แม้ยามลมพัด)

ทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าข้าเป็นต้นไม้ที่มีเจ้าของ?

จ้า หล่อตายละ!

แต่สิ่งที่ทำให้ป๋ายแทบจะกระอักเลือดออกมาคือ หากสารเลวนี้ไม่มีลูกหรือหาภรรยาไม่ได้ ก็จะโทษว่าเป็นความผิดของเธอ

นายนี่มันไร้ยางอาย แม่งแอ้ย รู้จักไหม?

แต่ นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น ต่อจากนั้น เย่เฟิงแสดงสีหน้าจริงจัง ยกนิ้วขึ้นมานับ

“ขอสรุปคร่าวๆ เจ้าต้องชดเชยที่ทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหาย388หยวน ทำให้คนคิดว่าข้ามีเจ้าของ234หยวน ค่าทำลายอารมณ์226หยวน ค่าเสียหายจากการทำให้ข้าไร้ภรรยา178หยวน ค่าเสียหายจากการทำให้ข้าไร้บุตร392หยวน ค่าทำลายภาพลักษณ์416….@%#$…..”

เมื่อได้ฟังการคำนวนอันพิสดารของเย่เฟิง ป๋ายอีรู้สึกคล้ายกับในหัวจะระเบิด

“หุบปาก! ได้! เย่เฟิง… นายมันแน่มาก!”

ป่ายอีเกรี้ยวกราดราวกับราชสีห์ จ้องเขม็งเย่เฟิง โมโหจนหน้าแดง

“บอกจำนวนมาตรงๆเลย! จะให้ฉันชดเชยเงินนายเท่าไหร่?”

“อือ..ทั้งหมด1938.87หยวน!” เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเริงร่า

เมื่อได้ยินการคำนวณที่มีจุดทศนิยมสองตำแหน่งด้านหลัง ในใจของป๋ายอีสบถด่ามารดาเป็นหมื่นครั้ง

ซัวลาลา!

ธนบัติสีแดง กระจัดกระจาย

แต่เย่เฟิงไม่สนใจเลยสักนิด  เก็บขึ้นมาทีละใบทีละใบ เอาน้ำลายแตะนิ้ว แล้วใช้นิ้วกรีดเหมือนกรีดไพ่ ท่าทางดั่งคนไร้วัฒนธรรม

จนถึงตอนท้าย เขาก็ยิ้มอย่างมาดร้าย

“สองพันหยวน!”

พอพูดจบ เย่เฟิงล้วงควักในกระเป๋าทั่วตัวควานหาบางสิ่ง พร้อมกับหยิบเหรียญขึ้นมา

“เอ้า! คืนเจ้า61หยวน 1เหมา 3เฟิน!”

ป๋ายอี“……”

เธอมองเหรียญในกำมือของเย่เฟิง แล้วเธอก็พบว่าในมือของชายคนนี้มีเหรียญ1เหมา 3เฟินอยู่จริงๆ ไม่ขาดแม้แต่แดงเดียว

“นาย.. นายมันไอ้ผีบ้า!!!”

ป๋ายอีพูดไม่ได้ศัพท์จับไม่ได้ความ คว้าเหรียญที่อยุ่ในมือเย่เฟิง แล้วปาใส่หน้าเขาอย่างจัง ก่อนจะสะบัดตูดเดินออกไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฟิงส่ายหัว แล้วทอดถอนใจ

“เหอะ! สิ้นเปลืองเสียจริง! นี่เงิน61หยวน มากพอให้ข้านอนกับหยู่เฟยครั้งหนึ่ง ได้ตั้งสิบท่าเชียวนา”

พลัก!

ป๋ายอีเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เธอล้มก้นจ้ำเบ้าไปกองบนพื้นหญ้า

ป๋ายอีลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล  เดินหนีไปอย่างพ่ายแพ้ ปากด่าทออุบอิบ

แต่.. ป๋ายอีเดินไปได้สักพัก เธอหยุดก้าวเดินอย่างกะทันหัน คิ้วงามงอนขมวดเป็นปม

“ไม่สิ! นายนั่นต้องจงใจแน่ๆ!”

ในตอนนี้ คล้ายกับป๋ายอีตระหนักอะไรได้

“สามวันมานี้ มีแม่น้ำหลายสายในเมืองเจียงเต็มไปด้วยซากศพของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ จะต้องเกี่ยวข้องกับนายนั่นแน่ๆ! อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ นายนั่นบอกว่าคุณปู่กำลังจะตาย! ฉันตั้งใจที่จะตีสนิทเขาเพื่อเลียบเคียงถาม แต่…..”

หลังจากที่ป๋ายอีเข้าใจถึงตรงนี้ เธอก็ตัวสั่น

เหตุผลที่เธอช่วยเย่เฟิงคลี่คลายเรื่องราว แล้วป่าวประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเป็นคนรักของเขา เป็นเพราะตระกูลป๋ายฝากฝังให้เธอมาสานสัมพันธ์กับเย่เฟิง

โดยเฉพาะ ท่านปู่ที่เคลือบแคลงสงสัย เพราะสามวันมานี้สิ่งมีชีวิตในแม่น้ำทั่วเมืองเจียงต่างตายดับดิ้นจนหมด เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเย่เฟิง

อีกอย่าง ยังมีเรื่องก่อนหน้านี้ที่นายนั่นพูดว่าคุณปู่ของเธอกำลังจะตาย!

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ แต่เดิมคือเรื่องที่ป๋ายอีต้องการมาสืบค้น แต่เธอคิดไม่ถึงว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ตัวเองจะถูกเย่เฟิงจูงจมูก

อีกฝ่ายใช้แผนการไร้ยางอายมากระตุ้นต่อมโมโหจนเธอหนีออกมา หรือว่าเขามองเป้าหมายของเธอออก?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ป๋ายอีรู้สึกขนแขนสแตนอัพ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เรียกได้ว่า ชายคนนี้ลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง น่าสะพรึงเกินไป

หลังจากที่ป๋ายอีคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่าง เธอจึงรีบวิ่งกลับไป แต่ในตอนที่วิ่งกลับมาที่เดิม พลัน เธอก็พบว่าเย่เฟิงหายไปไม่หลงเหลือแม้แต่เงา

แต่ในพงหญ้าด้านข้าง มีธนบัติสีแดงเรื่อกระจัดกระจาย มันคือเงินสองพันหยวนที่เธอให้เย่เฟิงก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้มันเป็นดั่งขยะ ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น

แน่ชัดแล้ว!

เมื่อเห็นภาพนี้ ป๋ายอีสีหน้าซีดขาว

เธอพึ่งจะเข้าใจว่าเย่เฟิงไม่สนใจเงินทอง ท่าทางไร้วัฒนธรรมที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้เป็นการเสแสร้ง ก็เพื่อให้เธอรังเกียจเขา เขาจะได้ปลีกตัวจากเธอได้ง่ายๆ

“นายนี่มัน….”

จะไม่พูดเลยก็ไม่ได้ ป๋ายอีในตอนนี้มีรอยยิ้มขมขื่นที่มุมปาก ในใจเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจต่อเย่เฟิงอย่างถึงที่สุด

“ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่านายเป็นใครกันแน่ แล้วยังมีความลับอะไรซ่อนอยู่!!!”

……………………………………………..

ตอนที่ 6 เย่เฟิง คือคนรักของฉัน
ตอนที่ 8 ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่! เจ้าฟังผิด!

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *