ตอนที่ 10 ข้าคือปีศาจ! ปีศาจของปีศาจ!

ตอนที่ 9 สิ่งนี้ ... น่าตื่นตาโคตรๆ!

ตอนที่ 10 ข้าคือปีศาจ! ปีศาจของปีศาจ!

กริ๊ง!

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น กงอู่และคนอื่นๆทำท่าท่าแข็งทื่อ ดวงตาสลึมสะลือและออกจากมัธยมสามห้องสอบ

ในขณะนี้ นักเรียนห้องสองต่างเงียบกริบ

นักเรียนเกือบทั้งหมด ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความแปลกใจและไม่อยากเชื่อ ตอนนี้ทั้งหมดลุกขึ้นยืน แล้วจ้องมองไปที่มุมหนึ่งของห้อง

ที่มุมมุมนั้นมีร่างของคนผู้หนึ่งขดตัวอยู่

เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาฉีกขาด ฟกช้ำไปทั้งตัว โดยเฉพาะใบหน้าที่มีเลือดไหลเยิ้ม เต็มไปด้วยริยฝ่ามือ เกือบจะบวมเป็นหัวหมู

เลือดไหลย้อยออกมาจากปากของเขา ฟันแทบจะร่วงหมดปาก

อนาถมาก!

เขา เป็นหัวหน้าห้องของห้องสอง – จงเฉียง!

ส่วนข้างๆเขา เย่เฟิงก็ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เปิดอ่านตำราเรียนทีละหน้าทีละหน้า ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ตรงหน้าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขา

เพียงแต่.. ในตอนนี้ สายตาของนักเรียนทุกคนมองเฟิงเปลี่ยนไป!

คล้ายกับกำลังมองปีศาจ!

ในสายตาทุกคนสื่อความหวาดกลัวและความสองขวัญอย่างเหลือเชื่อ

แม้แต่เฟ่ยเฉียนที่นังโต๊ะเดียวกันกับเย่เฟิง แต่ในขณะนี้ เขากลืนน้ำลายดัง’อึก’ และจ้องมองเย่เฟิงอย่างอำ้อึง

“บ้า … บ้าเฟิง! แก … แกเป็นผี?”

เฟ่ยเฉียนยากที่จะจินตนาการว่าเย่เฟิงทำเช่นนี้ได้อย่างไร !

เพียงพูดไม่กี่ประโยค ก็ทำให้กงอู่ผู้หยิ่งผยองคุกเข่า และทำให้จงเฉียงผู้ชั่วร้ายโดนซ้อมจนเละ !

นี่ยังเป็นเย่เฟิงที่ตัวเองรู้จักหรือไม่?

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟ่ยเฉียน ใบหน้าหล่อเหลาของเย่เฟิงเผยรอยยิ้มอย่างสดใส สองดวงตาหรี่รูปพระจันทร์เสี้ยว เผยให้เห็นความไร้เดียงสาและความใจดี

“ไอ้อ้วน ผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ผีข้าไม่ใช่มนุษย์ … ข้าคือปีศาจ ปีศาจในปีศาจ!”

พรวด!

คนอ้วนเกือบจะตายเพราะน้ำลายของตัวเอง

รอยยิ้มของเย่เฟิงดูช่างน่ารักใสใส โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับวลี “ข้าคือปีศาจ” ซึ่งสร้างความขัดแย้งอย่างมหันต์ ทำให้คนอ้วนเกือบจะหัวหมุน

คนอ้วนกลืนน้ำลาย แล้วพูดกับเย่เฟิงอย่างป้ำๆเป๋อๆ

“บ้าเฟิง! ฉันเชื่อ ถ้าแกเป็นปีศาจ แกก็เป็นปีศาจที่โหดเหี้ยมที่สุดในโลก!”

ในขณะที่กล่าว คนอ้วนมองจงเฉียงที่มีสภาพน่าสมเพชและรู้สึกขนลุกขนพอง พลัน ก็รู้สึกว่าในหัวตายด้าน

ในตอนนี้เขารู้ว่าสหายของเขาคนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

กลายเป็นคนลึกลับ! กลายเป็นคนน่าหวาดหวั่น!

ตุบ ตุบ ตุบ!

ในขณะนี้ เสียงรอยเท้าของรองเท้าส้นสูงดังแว่วเข้ามา ต่อจากนั้น มีร่างโอดสะองค์แต่งกายเซ็กซี่ค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

นี่คือสาวงามผู้เร่าร้อนสวมเครื่องแบบ OL!

ร่างกายของเธอสะบึมทั้งบนล่าง ใส่เครื่องแบบ OL รัดแน่น จนเห็นสรีระเป็นเส้นโค้งรูปตัว S ที่สมบูรณ์แบบ

ผิวนวลเนียนละเอียดอ่อนและอ่อนนุ่ม ใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบ เนินอกเต่งตึง สะโพกด้านหลังนูนและเว้า!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเส้นผมที่พริ้วไหว, แว่นตาดำ ทำให้ผู้คนลุ่มหลงเป็นที่สุด!

เธอคนนี้ คือ สาวงามเป็นเลิศอย่างไม่ต้องสงสัย!

เมื่อเห็นสาวงามคนนี้ เย่เฟิงรู้ทันทีว่าเธอเป็นครูประจำชั้นของห้องสอง- ฟางหยิง!

อาจารย์สาวผู้เลอโฉมและเซ็กซี่อันดับหนึ่งในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งเมืองเจียง!

เป็นอาจารย์ในฝันของนักเรียนนับไม่ถ้วน!

“เริ่มคาบเรียน!”

เสียงของฟางหยิงเย็นชาและดังก้อง แต่เมื่อเธอพูดจบประโยค เธอก็อึ้งไปเล็กน้อย

เพราะเธอเห็นจงเฉียงในมุมทุมหนึ่งของห้องเรียน

หึม?

เมื่อเห็นเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของจงเฉียง ใบหน้ามีเลือดไหล ท่าทางจนตรอก ฟางหยิงหน้านิ่วคิ้วขมวด ถามอย่างเย็นชา:

“จงเฉียง เกิดอะไรขึ้น? เธอไปตีกับใครมา!”

จงเฉียงเป็นหัวหน้าห้องของห้องสอง ฟางหยิงไม่แม้แต่จะกล้าคิดว่าใครกล้าต่อยตีหัวหน้าห้อง

เมื่อเห็นอาจารย์มา จงเฉียงลุกขึ้นมาจากมุมห้องและร้องไห้ด้วยน้ำตา:

“อา …… หลิน คือเเหย… เฟิงนั่ง … # @ & * @ …… ”

ฟันของจงเฉาะร่วงจากปากมากกว่าครึ่ง ตอนนี้เขาพูด ‘ฮึมฮัม’ จนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาจะพูดไม่ถนัด

แต่สายตาของเขาจ้องมองไปทางเย่เฟิง เต็มไปด้วยความคับข้องใจและความหวั่นกลัว

เมื่อเห็นฉากนี้ ฟางหยิงขมวดคิ้วและอยากจะถามเย่เฟิง

อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่ได้เอ่ยปากถาม เย่เฟิงลุกขึ้นยืนและอธิบายอย่างรวดเร็ว:

“รายงานอาจารย์! เมื่อครู่มีนักเรียนจำนวนหนึ่งจากนอกชั้นเรียน บุกเข้ามาในห้องเรียนเพื่อรังแกผม! หัวหน้าห้องจงเฉียงเห็นความอยุติธรรม จึงออกตัวมาช่วย แต่ไม่คิดว่าคนเหล่านั้นจะลงมือได้โหดเหี้ยมมาก! หัวหน้าห้องจึงถูกทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้! หัวหน้าห้องมีคุณธรรมมีความกล้าหาญ หัวหน้าห้องปกป้องคนอ่อนแอจนตัวเองบาดเจ็บ! ”

จงเฉียง: “… ”

นักเรียนทุกคน: “… ”

เปลี่ยนดำเป็นขาว!

ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นจงเฉียงหรือนักเรียนในชั้นเรียน พวกเขาทั้งหมดเข้าใจความหมายเฝงของประโยคนี้!

มองเย่เฟิงที่พล่ามเรื่องไร้สาระ ทุกคนจีงเข้าใจกับวลีที่ว่า ‘คนมีเกียติ ต้นไม้มียาง คนไร้ยางอาย ใต้หล้าไร้ศัตรู’ คำพูดนี้ยังคงอยู่!

เพียงแต่ ไม่เพียงแค่เท่านั้น!

ในตอนที่เย่เฟิงกล่าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความเห็นอกเห็นใจ เขาได้ก้าวไปข้างหน้าประคองจงเฉียง ตบบนไหล่ของเขา ถอนหายใจและกล่าวว่า:

“หัวหน้าห้อง เราเป็นต้นเหตุ! นายช่างเป็นคนดี!”

พรวด!

จงเฉียงพ่นเลือดออกมาทางปาก

เขารู้สึกว่าฝ่ามือของเย่เฟิงที่กำลังตบไหล่ของเขา ราวกับว่าเป็นภูเขาขนาดใหญ่ หนักมาก จะทำให้ไหล่ของเขาแตกอะเอียด ความเจ็บปวดมหันต์

ไม่เพียงแค่นั้น คำพูดของเย่เฟิงว่า “นายช่างเป็นคนดี” โจมตีเขาอย่างร่ายแรง!

แกมันบัดซบ เห็นกันอย่างชัดเจนว่ากูโดนซ้อมเพราะมึง แต่ผลที่ออกมากลายเป็นกูเป็นคนดีปกป้องคนอื่น ร้ายกาจเสียจร้งๆ!

จงเฉียงเกือบร้องไห้ เขาพยายามจะฟ้องฟางหยิง แต่ปากบวมอย่างยิ่ง คำพูดอื้ออึง จึงได้ยินไม่ชัดว่าพูดอะไร

แต่เย่เฟิงทำท่าทางเศร้าระทม ‘แปล’ทุกสิ่งอย่างให้แก่ฟางหยิง

“อาจารย์ฟาง หัวหน้าห้องกล่าวว่าเขาควรจะทำหน้าที่ของการเป็นหัวห้อง! ขอให้ผมอย่าได้รู้สึกผิด ไม่ต้องเศร้าโศก! เฮ้อ! หัวหน้าห้องช่างมีคุณธรรม! เราขอยกนิ้วให้! ”

พอพูดจบ เย่เฟิงก็ตบของไหล่ของจงเฉียงอีกครั้ง!

พรวด!

จงเฉียงพ่นเลือดออกจากปากอีกครั้ง!

เขาร้องไห้อย่างสิ้นเชิง!

แม่ง ไอ้ชั่วนี่จงใจ!

มันกำลังเล่นสนุกกับกู!

จงเฉียงหวาดกลัว!

ในสายตาของเขา เย่เฟิงเป็นมาร เป็นปีศาจ!

“โอ้! หัวหน้าห้อง ทำไมนายอาเจียนเป็นเลือดอีกเเล่ว เราจะช่วยเช็ด … ” ในขณะกล่าวว่า เย่เฟิงตบไหล่ของจงเฉียงอีก!

พรวด! พรวด! พรวด!

ราวกับจงเฉียงถูกเปิดก๊อกน้ำ เลือดพุ่งออกจากปาก และทุกคนในชั้นเรียนต่างก็ตกใจ

“เร็ว! รีบส่งจงเฉียงไปที่โรงพยาบาล!”

ตอนนี้ฟางหยิงกลัวมากจนใบหน้าถอดสี ไม่สนใจจะถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตะโกนใส่นักเรียน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นักเรียนทุกคนรีบวิ่งไปข้างหน้า ช่วยกันประคองจงเฉียงและรีบวิ่งออกจากห้อง

อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงยังไม่ก้าวออกจากประตูห้องเรียน แต่เสียงตะโกนโอดคราญของเย่เฟิงก็ยังดังขึ้นมา

“หัวหน้าห้องที่รัก นายจะต้องอดทนไว้ นายจะต้องไม่ตาย! หากนายตาย ใครจะรับของของเราไปใช้ต่อ! 88 คืน! 264 ครั้ง! 2,640 ท่วงท่า! ใครจะรับช่วงต่อ หัวหน้าห้องเดินไม่ไหวแล้ว! ข้อจักร้องเพลงสรรเสริญหัวหน้าห้อง! ”

เสียงร้องของเย่เฟิงเจ็บปวด สื่อความปวดร้าวอย่างยิ่ง!

น้ำตาหลั่งไหล แลดูเศร้าสร้อย!

แต่คำพูดที่เขาร้องไห้ตะโกน ทำให้ใบหน้างดงามของหยูเฟยเป็นสีแดงจนถึงที่สุด ทั้งอายทั้งโกรธ ทั้งโมโหทั้งเกลียดชัง!

หลังจากที่จงเฉียงได้ยิน ’88’ ‘264’ ‘2640’ สามคำนี้ เขาอาเจียนเลือดอีกหลายครั้ง!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งวลี “ใครจะรับช่วงต่อ หัวหน้าห้องเดินไม่ไหวแล้ว!”

ยิ่งเพิ่มความโกรธเกรี้ยวแก่จงเฉียงจนโจมตีจิตใจ พลัน ดวงตามืดมิด เขาเป็นลมสลบ

เจ้านี้ … สารเลว! ! !

ไม่มีใครเห็นมุมตาของจงเฉียง มีน้ำตาสีเขียวหนึ่งหยด!

ของชิ้นนี้สกปรกไปหน่อย!

 

ตอนที่ 9 สิ่งนี้ ... น่าตื่นตาโคตรๆ!

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *