ตอนที่ 156: การขุดเจาะภูเขาเหล็กนั้นเป็นเรื่องยาก

ตอนที่ 155: เขาต้าหมัว
ตอนที่ 157: สองแผนการ

“เป็นเวลาเกือบศตวรรษแล้วตั้งแต่การขุดเจาะเริ่มต้นที่เขาต้าหมัวแห่งนี้ แต่ว่ายังมีความคืบหน้าอยู่น้อยมาก เรียกว่าเขาต้าหมัวแห่งนี้ทำมาจากเหล็กทั้งหมดก็ว่าได้ มันขุดเจาะได้ยากมากแบบไม่มีอะไรเทียบได้เลยล่ะ หลายปีที่ผ่านมา การขุดเจาะได้คืบหน้ามาถึงแค่จุดที่เห็นอยู่ในตอนนี้เท่านั้น คนคนเดียวอาจไม่ได้ขุดวันละชิ้นด้วยซ้ำ”

 

ในขณะที่กู่ฉงพากลุ่มคนไปทางเขาต้าหมัว เขาก็ได้แนะนำสภาพทางภูมิศาสตร์ของภูเขาแห่งนี้ โดยเน้นให้กับเหยินปาเชียนเป็นพิเศษ

 

กู่ฉงได้รู้จักเถาจี้หยวนเพราะว่าอันที่จริงแล้ว เขาได้พบกับเถาจี้หยวนก่อนหน้านี้อยู่หลายครั้ง ในส่วนของตำแหน่งข้าหลวงผู้รักษาการแทนจากพระราชวัง สถานะของเขานั้นก็ไม่ธรรมดา และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่ด้วยเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องสรุปให้กับเหยินปาเชียนในสถานการณ์นี้

 

ความรู้ของเหยินปาเชียนที่เกี่ยวกับเหมืองแร่เหล็กนั้นได้มาจากอินเทอร์เน็ต หลังจากแค่ได้ฟังสิ่งที่กู่ฉงแนะนำ เขาก็ตระหนักว่าเขาต้าหมัวแห่งนี้ค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่เขาคาดคิดไว้

 

เมื่อเข้าใกล้เขาต้าหมัวแล้ว พวกเขาก็ได้พบกับเชลยศึกจากอีกสามแคว้น

 

นอกเหนือจากทหารยามเหล่านั้น มีคนนอกน้อยคนนักที่จะมาที่นี่

 

โดยเฉพาะเมื่อมีข้าราชการของต้าเย่าคนหนึ่งที่โดดเด่นจากชนเผ่าที่เหลือ ทำให้สายตาของผู้คนเบิกกว้างขึ้นเมื่อสังเกตเห็นเขา

 

คนเหล่านี้ถูกควบคุมตัวอยู่ที่นี่อย่างน้อย 5 ปีไปจนถึง 20 ปี พวกเขามักจะคิดหาทางออกจากสถานที่แห่งนี้ แล้วกลับไปยังบ้านเกิดของตน

 

อย่างไรก็ตาม ทหารยามติดอาวุธ 300 นายก็เพียงพอที่จะปราบปรามการจลาจลแล้ว ผู้ที่มีความคิดต่อต้านหรือหลบหนีจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

 

สิ่งนี้ทำให้คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ค่อนข้างยอมจำนนต่อชะตากรรมของตนเอง

 

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้พวกเขาได้เห็นข้าราชการของต้าเย่าที่ไม่ได้เป็นชนเผ่าเข้าโดยบังเอิญ ซึ่งได้มอบความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับพวกเขาตาม ๆ กัน แล้วพวกเขาก็ลุกขึ้นยืนตรง และมองเขาด้วยความคาดหวังที่สูง

 

“เจ้ายืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น ? ออกไปให้พ้นทางแล้วไปทำงานซะ ! ถ้าเจ้ากล้าอู้งานอีกรอบล่ะก็ ข้าจะแขวนหัวของเจ้าไว้นอกกำแพง” ทหารยามหลายคนหยิบมีดขึ้นมาขับไล่ฝูงชนออกไป

 

“พวกนั้นมาจากไหนกันเหรอ ?” เหยินปาเชียนสังเกตเห็นด้วยว่าคนเหล่านี้มาจากอีกสามแคว้นอย่างเห็นได้ชัด

 

“ชนเผ่าพวกนั้นมีส่วนในการค้าทาสรึเปล่าวะนั่น ?” ความคิดดังกล่าวเกิดขึ้นในใจเหยินปาเชียนทันที

 

“คนพวกนี้คือพลทหารของมหาจักรวรรดิเซี่ย แคว้นหยูน กับแคว้นเฉิน แถมยังมีบางส่วนที่มาจากทางใต้ที่ต้องโทษประหารด้วย” กู่ฉงอธิบายให้เหยินปาเชียนฟัง เขาเองก็อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของข้าหลวงผู้รักษาการแทนที่ไม่ได้เป็นชนเผ่าด้วยเหมือนกัน และยังเป็นถึงข้าราชสำนักตำแหน่งสำรองขั้นที่ 5 ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นข้าราชสำนักที่รับผิดชอบเรื่องสำคัญต่าง ๆ ในพระราชวังหลวง จึงเป็นเรื่องยากที่เขาจะไม่อยากรู้อยากเห็น

 

ข่าวลือเกี่ยวกับพระสวามีขององค์จักรพรรดินีได้แพร่กระจายอย่างหนักไปยังเมืองหลาน บริเวณโดยรอบ และแม้แต่หมู่บ้านบนภูเขาก็ด้วย แต่ทว่า เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้ยินอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ

 

หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ เหยินปาเชียนก็ตระหนักว่าชนเผ่านั้นไม่ได้โง่เขลาเลย ชนเผ่ารู้วิธีใช้งานเชลยศึกในฐานะคนงานเหมือง ส่วนนักโทษที่ต้องโทษประหารจากทางใต้นั้น พวกเขาน่าจะเป็นพลเมืองที่หลงเหลือของแคว้นเฮ่า

 

เหยินปาเชียนสังเกตคนเหล่านี้ไปพลางเดินไปพลาง รูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขาก็พอใช้ได้ ไม่เหมือนกับคนผิวซีดอย่างที่เขาคิดไว้ และหลายคนก็มีกล้ามด้วย

 

ยังไงซะแม้แต่คนธรรมดาก็ได้พัฒนากล้ามเนื้อหลังจากทำงานที่นี่เป็นเวลานาน อย่างไรก็ตาม คนธรรมดาจะไม่สามารถมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ได้เป็นเวลานานหากพวกเขาทำงานกันที่นี่

 

ทุกคนต่างสวมกางเกงที่ขาดรุ่งริ่ง ในขณะที่ร่างกายส่วนบนถูกปกคลุมไปด้วยแผลเป็น บางส่วนเกิดจากการขุดเหมือง และบางส่วนเกิดจากแส้ฟาด

 

นอกจากนี้ ยังมีเชือกมัดรอบเท้าของแต่ละคนด้วย นักโทษสามคนถูกมัดเข้าด้วยกัน โดยมีความยาวระหว่างกันประมาณ 2 เมตร

 

หลังจากที่ได้ถามออกไป เป็นที่รู้กันว่าเชือกนั้นทำมาจากเปลือกกิ่งไม้แข็งแรงที่แช่น้ำมันไว้ มันเหนียวมาก ผู้ฝึกตนระดับกงจักรมนุษย์ไม่สามารถฉีกให้ขาดได้ ถึงแม้จะใช้ดาบตัด ก็ยังต้องใช้ความพยายามมากมายทีเดียว

 

ระหว่างทางขึ้นเขา เหยินปาเชียนก็ได้เห็นคนหลายคนที่แขนขาหายไป พวกเขาใช้มือหยิบเศษแร่ที่แตกใส่ลงในตะกร้า

 

ในขณะที่สังเกตผู้คนเหล่านี้ เขาก็สังเกตเห็นว่าพวกเขามองตนด้วยความคาดหวัง ดวงตาที่เย็นชาของพวกเขาเต็มไปด้วยความปรารถนา

 

เหยินปาเชียนรู้ว่าคนเหล่านี้ต้องการอะไร แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยเหลือคนเหล่านี้ได้

 

ผู้คนด้านหน้าถูกขับไล่ออกไป และเหยินปาเชียนก็ตามกู่ฉงไปยังหน้าเขาต้าหมัว

 

 

 

เมื่อมาถึงที่ตั้งของเหมืองแล้ว สิ่งแรกที่พวกเขาเจอก็คือแท่นแบนขนาดใหญ่และบ้านไม้หลายหลังสำหรับให้ผู้มาเยือนพักผ่อน ห่างออกไปทางถนนเป็นแท่นแบนขนาดเล็ก ไกลออกไปเป็นทิวทัศน์ที่ดำมืด โดยไม่มีพืชหรือดินเลย ดูเหมือนว่าเขาต้าหมัวนั้นประกอบด้วยเหล็กชั้นดี

 

การขุดเหมืองนั้นขุดจากข้างนอกเข้าข้างใน แร่เหล็กจะถูกขุดออกทีละชั้นโดยไม่ต้องขุดหลุมเลย

 

มีโครงยกพื้นจำนวนมากที่หน้าเขาต้าหมัว ซึ่งผู้คนต่างใช้ปีนขึ้นไปแล้วค่อย ๆ ขุดแร่จากด้านข้างด้วยวิธีที่ง่ายกว่าเล็กน้อย

 

อย่างไรก็ตาม จากความสูงที่แท่นไม่สามารถเข้าถึงได้ พวกเขาจึงต้องขุดลึกลงไปอีก

 

“ใต้เท้า แร่เหล็กจากเขาต้าหมัวชิ้นนี้สกัดได้ยาก ด้วยความสามารถของข้าเอง ข้าสามารถถากออกมาเป็นเพียงชิ้นเล็ก ๆ ได้ทีละชิ้นเท่านั้น” กู่ฉงหยิบพลั่วที่อยู่ข้างตัวทุบเข้าไปในกำแพงเหล็กสีเข้มพร้อมกับเสียงผิวปาก

 

มีเสียง “แคร้ง” ราวกับดาวอังคารระเบิด ด้ามไม้ของพลั่วแตก แล้วหัวของพลั่วก็ลอยหมุนขึ้นไปในอากาศก่อนที่จะตกลงสู่พื้น

 

สิ่งที่ตามหัวของพลั่วที่ลอยขึ้นไปนั้น มีเศษที่แตกขนาดเล็กประมาณกำปั้น

 

“ในหนึ่งวันคนพวกนั้นไม่สามารถผลิตชิ้นที่ใหญ่เท่ากับสิ่งนี้ได้แม้แต่ชิ้นเดียว”

 

“ยากขนาดนั้นเลยหรอ ?” เหยินปาเชียนถึงกับผงะแม้ว่าเขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนก็ตาม

 

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ความสามารถของกู่ฉง แต่เนื่องจากเขาดำรงตำแหน่งสูงสุดในเหมืองนี้ และรับผิดชอบทหารยาม 300 นาย ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่น่าจะต่ำได้

 

ยิ่งไปกว่านั้น เหยินปาเชียนเห็นเขาทำการระเบิดได้อย่างชัดเจน ด้ามจับของพลั่วที่หนาเท่าข้อมือถูกทุบ แล้วลงแรงไป 800 – 1,000 กิโลกรัม มีเพียงแร่เหล็กขนาดเท่ากำปั้นแตกออกมาเท่านั้น

 

นี่ไม่ใช่เหมืองแล้ว นี่มันภูเขาเหล็กชัด ๆ

 

เหยินปาเชียนยื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวของหิน สัมผัสเหมือนเหล็กที่มีความบริสุทธิ์ร้อยละ 95 ขึ้นไป มีเนื้อหินอยู่น้อยมาก

 

หากไม่ใช่เนื้อหิน เหยินปาเชียนก็คงจะคิดว่ามันเป็นงานฝีมือของมนุษย์มากกว่าเป็นธรรมชาติ

 

ถึงแม้ว่าจะมีเนื้อหินอยู่บ้าง มันก็ยังหนามากอยู่ดี เหยินปาเชียนหยิบค้อนเหล็กขึ้นมา แล้วเล็งไปยังจุดที่แร่เหล็กและหินบรรจบกัน เขาใช้กำลังของตนทั้งหมด ประกายไฟลอยออกมาแล้วก็มีจุดสีขาวปรากฏบนพื้นผิวของหิน

 

เมื่อได้เห็นสถานการณ์เช่นนี้ เหยินปาเชียนก็ไม่มั่นใจในวัตถุระเบิดที่เขาเอามาด้วย

 

ถึงแม้ว่ามันจะมีประสิทธิภาพ ก็อาจไม่ถึงความคาดหวังของเขาก็เป็นได้

 

“ข้าไม่มีความคิดอื่นแล้วล่ะ ท่านทั้งสองมองดูให้ทั่วตามสบายเลยนะ” กู่ฉงไม่ได้คาดหวังอะไรจากสองคนนี้ อันที่จริงเขาก็รู้สึกว่าเขาทำได้เพียงแค่ขุดเหมืองด้วยวิธีที่เชื่องช้าเท่านั้น เขาไม่ได้มองโลกในแง่ดีว่าสองคนนี้จะสามารถช่วยตนได้

 

เถาจี้หยวนนั้นรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ที่นี่ดีมาก เขาตั้งใจที่จะดูเหยินปาเชียนเพื่อตรวจสอบว่า ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจากองค์จักรพรรดินีเป็นพิเศษเพื่องานนี้ ว่ามีความสามารถจริง ๆ

 

เขาปฏิกิริยาต่อเหยินปาเชียนเป็นเวลาสองสามวัน และจากวิธีการที่เขาถ่ายทอดความคิดของตัวเอง ชายคนนั้นมีความคิดที่แปลกใหม่จริง ๆ ซึ่งบางอย่างก็แปลกมาก อย่างไรก็ตาม การพูดด้วยปากเป็นเพียงวาทศาสตร์ที่ไร้ประโยชน์ และมันก็ไม่เหมือนแคว้นอื่นที่ไร้ซึ่งคนแบบนั้น

 

เขาไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริงที่ว่า ชายคนนี้ได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดินีโดยไม่คาดฝัน

 

ผลก็คือ เขาต้องการที่จะรู้ว่ามันเป็นเพราะความรักอันยิ่งใหญ่ในตัวจักรพรรดินี หรือเพียงแค่เพ้อฝัน ไม่ว่าชายคนนี้เพียงแค่ตบตาจักรพรรดินีหรือไม่ก็มีไอเดียจริง ๆ

 

มันคงน่าสนใจถ้าหากผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจากองค์จักรพรรดินีมาเพื่องานนี้อย่างยิ่งใหญ่ ต้องเดินคอตกกลับไปอย่างผิดหวัง

 

อย่างน้อยก็ทำให้เขาทำอะไรได้ยากในอนาคต ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะออกคำสั่ง ทุกคนก็ยังต้องยอมรับโดยผิวเผินอยู่ดี

ตอนที่ 155: เขาต้าหมัว
ตอนที่ 157: สองแผนการ

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *